Zo een grote rieten zetel die als kamp of verstopplaats diende in mijn kinderjaren met daarin donkerbruine dikke kussens waarin je zachtjes kon wegzakken. Dan lag ik met mijn beentjes omhoog tegen de rugleuning en hoofd onderaan, naar het witte plafond turend, ondersteboven te zingen. Mijn kleine ik fabriceerde een eigen taaltje uit aantrekkelijke klanken tot beide broers met plagerij deze kunst onderbraken. Taal zijn klanken die het gevoel bepalen dat erbij opgewekt wordt.