Aan de ene kant, heb je de wereld die er op dit moment op vele plekken niet mooi uitziet, dat hoef ik je niet te vertellen. Het voelt best moeilijk om je vanuit een westers bad van goud te realiseren hoe een ander in zondvloed van modder leeft. Dat verhaal van die ander kennen we allemaal, tenminste, als we durven kijken naar de beelden gemaakt door dappere verslaggevers.
Aan de andere kant, mocht ik uitdrukkelijk proeven van dat bad van goud tijdens een Songwriting Retreat in Ibiza (@Ibiza_songwriting-retreat). In November genieten van zon en warmte, alvast een schild tegen de depri mood die me weleens overkomt in het najaar. Aangemoedigd door het thuisfront ging ik samen met 8 onbekende creatieve zielen voor verrijking bij het schrijven van onze liedjes.
Druppelsgewijs aangekomen bij de Finca startte ons avontuur bij een zonsondergang om U tegen te zeggen en de lekkerste kleurrijkste tapas. Een voorbode op de prins(essen)heerlijke verzorging die we de hele week kregen van de cheffin (@nourishibiza) die onze binnenkant voorzag van alles wat een lijf nodig heeft om te stralen.
Roomies leerden elkaar kennen, ruimtes werden verkend, bloemen en uitzicht werden bewonderd, en de vraag rees al snel wie zich zou durven wagen aan het zwembadwater dat over ‘t algemeen te koud werd geschat, los van die ene koele kikker. Opmerkelijk ook hoe niemand de eerste avond de behoefte had om zich te profileren als muzikant, geen show-offs, dat beloofde. Samen musiceren kwam gestaag op gang in de ochtend, muzikale raakpunten werden verkend, mooie stemmen en magnifiek gitaarspel bewonderd. Het werd snel duidelijk dat deze mensen openstonden voor mekaar.
Ook de toewijding van onze gastvrouw werd zonneklaar bij de eerste cappuccino die ik mezelf wilde maken. Onze focus lag deze dagen bij onze muziek, daar had ze haar missie van gemaakt. Zou ze hier stiekem zelf ook van dromen?
Gedisciplineerd schreven we 4 dagen lang in alle hoekjes, op grasjes en terrasjes van het Ibiziaans landhuis uitgedaagd door 2 onmisbare coaches (@Bertolf, @DiederikNomden); een stel mannelijk geweld met een warm hart, ongekende chemie, en humor als grootste gemene deler. Geprikkeld met hun feedback, tips, harmonieuze kadering, en sparring bij ons harde werk schreven we waarvoor we gekomen waren. Hun muzikale creativiteit en vooral kunde en kunst inspireerde, motiveerde, en meer. De bestie van onze gastvrouw had goed gezien dat dit duo hiervoor geknipt was. Zonder fout werden ’s avonds de allernieuwste liedjes, vanuit het universum tot ons gekomen, voorgesteld. Liedjes over moeilijke liefdes, verloren vriendschap, verlies van een kernfiguur, aspiraties, mama of papa worden, durven dromen en doen, zelfs seksfilms werden bezongen. We deelden lach en tranen met elkaar. Het hoorde er allicht bij als de opdracht is te schrijven over ‘daar waar het schuurt’ en voelde veilig in zo’n gezelschap waar ieder mag zijn. Toegegeven, die vrije woensdag om emoties te verwerken, te bewegen of de nood aan allenigheid op te zoeken kwam niet ongelegen.
“Zou het de muziek zijn die verbindt?”, vroeg ik me af en kan slechts concluderen dat het bestaat te midden van al dat anders in de wereld waar ik het over had. Deze mensen, random samengebracht en verschillend vonden elkaars raakpunten en, geloof ik, maken zo de wereld ferm beter. Nog nooit schreef ik zo snel een refrein voor mijn jongste liedje die week: “Ik geloof niet, maar ik geloof in jullie.” Eén van de mooie afsluiters van de week waarop een hele avond samen zingen, leidde tot hoop. Ik blijf beslist muziek maken als antidote voor de wereld.
Maak jouw eigen website met JouwWeb